|
Zamek Kamieniec Ząbkowicki |
 Zamek znajduje się u podnóża Gór Bardzkich w miejscowości Kamieniec Ząbkowicki .Fundatorką i założycielką zamku była księżna Marianna Wilhelmina Orańska. Nim rozpoczęto prace budowlane, wybudowano wpierw cegielnię, w której przez 4 lata przygotowywano materiały do budowy kamienieckiego zamku. W międzyczasie na jaw wyszedł romans księżnej Marianny i jej koniuszego. Magnatka w ciągu doby musiała opuścić dwór, a rezydencja od tej pory zaczęła należeć do syna księżnej Albrehta II. Sama księżna zaś, zgodnie z wyrokiem sądu otrzymała jedynie apartament we wieży, a do zamku miała zakaz wchodzenia głównym wejściem...
Zamek zaprojektował Karl Schinkel, który postawił w 1828 roku dla jej męża - Albrechta von Hohenzollerna wspaniały pałac przy Lindenstrasse w Berlinie. Oficjalnie dnia 15 października 1838 roku po wmurowaniu kamienia węgielnego ruszyły prace budowlane. Nadzór nad budową powierzył Schinkel swojemu uczniowi, architektowi Ferdynandowi Martiusowi,.który po śmierci projektanta został naczelnym architektem zamku. Podczas budowy zamku napotykano na wiele trudności, istniało niebezpieczeństwo osunięcia się gruntu na którym budowano zamek, obiekt nie mógł zmieścić się na jego płaszczyźnie. Prace jednak mimo wszystko biegły sprawnie, tak że już w 1844 roku zamek pokryto dachem. Jednak podczas wykańczania zamkowych wnętrz w 1845 roku, prace znacznie się spowolniły. Na jaw wyszedł romans księżnej Marianny i jej koniuszego. Magnatka w ciągu doby musiała opuscić dwór, a rezydencja od tej pory zaczęła należeć do syna księżnej Albrehta II. Sama księżna zaś, zgodnie z wyrokiem sądu otrzymała jedynie apartament we wieży, a do zamku miała zakaz wchodzenia głównym wejściem. Skandal na dworze i będąca jego efektem separacja książęcych małżonków sprawiły, że Marianna straciła zainteresowanie zamkiem, lecząc smutki głównie na dalekich podróżach po Europie. Po powrocie z zagranicznych wojaży i ponownych odwiedzinach Kamieńca w październiku 1853 księżna zarządziła wznowienie robót. Ostatecznie zamek ukończono w roku 1857. W tym czasie, do roku 1863 do zamku podłączono instalację wody i gazu oraz końca dobiegły rozpoczęte w 1858 starania przy komponowaniu założeń parkowo-ogrodowych z potężnymi tarasami, zwierzyńcem i systemem malowniczych grot, przekształconych z położonego na stoku wzgórza kamieniołomu. Budowa zamku pochłoneła w sumie równowartość trzech ton złota. W 1940 roku po śmierci ostatniego z rodu Hohenzollernów - Fryderyka Henryka von Hohenzollerna, zamek odziedziczył książę Waldemar Pruski, który zamieszkał tam wraz ze swoją małżonką - Kalikstą. Jednak już w 1945 roku opuścił on Kamieniec. Zamek od 1942 roku był w rękach nazistowskiej organizacji Todta, która przekształciła obiekt w wielki magazyn skupiający zwożone z całego Śląska zabytki oraz dzieła sztuki. Tuż przed nadejściem Rosjan, większość zbiorów pospieszne ewakuowano w głąb Niemiec, a to co zostało zostało wywiezione przez w/w w kierunku Moskwy. Po zorganizowanej grabieży zimą 1946 roku Rosjanie w akcie zemsty za okrucieństwa Hitlera podpalili pałac i zagrozili okolicznej (jeszcze niemieckiej) ludności, że każdy, kto podejmie próbę jego ugaszenia, poniesie smierć. W ten sposób zachwycający nigdyś przepychem zamek, został przekształcowy w ruinę.W latach 80-tych XXwieku gmach wydzierżawił na 40 lat wielki pasjonat, były naukowiec Akademii Rolniczej w Poznaniu, Włodzimierz Sobiech, który doprowadza zamek do dawnej świetności. Obiekt obecnie znajduje się w trakcie restauracji, mimo to jest udostępniony do zwiedzania.
Opisywana wyżej rezydencja - zamek, liczy sobie ponad 100 pomieszczeń, komnat i sal o łącznej kubaturze 52000 m³. Sam obiekt zaś, zbudowany jest na planie prostokąta o wymiarach 75x48 metrów, a wysokość jego wynosi 25 metrów. Ma w sobie dwa piętra, a na jego rogach znajdują się okrągłe wieże o wysokości ok. 34 metrów każda.  We wnętrzu rezydencji znajduje się utworzony przez cztery ściany boczne dziedziniec wewnętrzny otoczony na wysokości parteru otwartymi arkadami. Zamek w Kamieńcu zbudowany jest w stylu neogotyckim z nawiązaniami do architektury romańskiej i północno-włoskiego gotyku.
|
