 Zamek w Ząbkowicach powstał przed rokiem 1321. Jego budowę rozpoczął prawdopodobnie książę Bernard Świdnicki. Dzisiaj zabytkowa budowla przedstawia stan tzw. "trwałej ruiny". Przetrwały magistralne mury warowni na całym obwodzie wraz z wieżą bramną i częściowo zachowanymi bastejami.W najlepszej kondycji znajdują się zamkowe podziemia, użytkowane od czasu do czasu dla celów kulturalnych. Malownicza ruina położona jest na wysokiej skarpie w północno-wschodniej części miasta, w bezpośrednim sąsiedztwie niewielkiego parku, około 20 minut drogi od stacji kolejowej.
W 1335 roku warownię bezskutecznie oblegały wojska czeskie. Rok później Bolko II Mały oddał Ząbkowice w zastaw za gotówkę królowi Czech Janowi Luksemburskiemu. Syn Bolka - Mikołaj Mały nie tylko nie wykupił miasta z zastawu, lecz w roku 1351 sprzedał je wraz z zamkiem Karolowi IV. Odtąd zamek należał do Luksemburgów i pełnił funkcję jednej z siedzib czeskich królów. W pierwszej połowie XV wieku twierdza przeszła w posiadanie Jerzego z Podiebradu, nacjonalisty i późniejszego władcy Czech. W 1468 roku budowlę zdobyli zbuntowani mieszkańcy Wrocławia, Nysy i Świdnicy. W roku 1489, po najeździe króla węgierskiego Macieja Korwina i kilkumiesięcznym oblężeniu zamek został zdobyty oraz częściowo zniszczony; pozostał w rękach węgierskich aż do śmierci króla. Na początku XVI stulecia zamek ponownie stał się własnością Podiebradczyków. Zniszczona budowla nie zaspakajała ambicji jej właściciela - Karola I z Podiebradów , więc rozpoczął odbudowę obiektu.. Rozebrano wówczas większość murów starego zamku, a na ich miejscu postawiono czteroskrzydłowy zespół mieszkalno-obronny, wyposażony w dwie potężne basteje. Niedługo potem Podiebradowie przejęli księstwo oleśnickie, kierując od tego momentu działania w celu rozbudowy zamku w Oleśnicy. W związku z potrzebą przeniesienia środków na finansowanie nowej inwestycji, budowę ząbkowickiej rezydencji zakończono w roku 1532.
W drugiej połowie XVI wieku budowla należała do starosty z Dzierżoniowa, Fabiana von Reichenbach - prawdopodobnie wtedy rozbudowano umocnienia obronne zamku i połączono go z miastem. Otoczenie obiektu ziemnymi bastionami pozwoliło obronić się w 1632 roku przed wojskami cesarskimi, jednak głód zmusił oblężonych do kapitulacji. Przez następne kilkanaście lat twierdzę na przemian szturmowały oddziały cesarskie i szwedzkie, które część zabudowań wysadziły w powietrze. Zniszczoną rezydencję częściowo odbudowano w latach 50-ych XVII wieku i przeznaczono na siedzibę starosty ziemskiego. Mimo podjętej na początku XVIII stulecia próby ratowania zamku, jego stan pogorszył się na tyle, że w 1728 roku został on definitywnie opuszczony. Pożar z roku 1784 przypieczętował akt zgonu.
|
